Emerytura

Emerytura osób, które płaciły składkę w kilku krajach UE (np. w Polsce i Wielkiej Brytanii)

Unia Europejska nie posiada jednolitego systemu emerytalno-rentowego. Wprost przeciwnie, każde państwo członkowskie ma własne wymogi, które należy spełnić, aby otrzymać emeryturę. Nie mniej jednak, wszędzie obowiązują następujące zasady:

• Cudzoziemiec nie może być dyskryminowany przez przepisy emerytalne państwa, w którym pracuje.
• Niezależnie od narodowości, obywatela Unii Europejskiej obowiązują przepisy emerytalne kraju, w którym jest zatrudniony (Employee) lub samozatrudniony (Self-employed).

Różne systemy emerytalne, które obowiązują w państwach UE, sprawiają, że każdy, kto płacił składkę emerytalną w dwóch lub więcej krajach może:

• Ubiegać się o świadczenia emerytalne jednocześnie we wszystkich tych krajach, jeżeli wszędzie spełnił odpowiednie wymogi uprawniające do emerytury – przykładowo obowiązkowy okres płacenia składki ubezpieczeniowej.
• Zsumować okresy, w których płacił składki emerytalne w różnych krajach, jeżeli przykładowo w jednym z nich nie spełnił warunku obowiązkowego okresu ubezpieczenia. Tym samym, jeżeli obywatel Polski, nie nabył uprawnień do emerytury w Polsce, ponieważ zbyt krótko płacił składki ZUS, ma prawo dodać ten okres do czasu ubezpieczenia emerytalnego w Wielkiej Brytanii, jeżeli stara się o emeryturę w tym kraju.
  W Wielkiej Brytanii nabywa się praw do podstawowej emerytury państwowej (BSP: Basic State Pension) już po roku płacenia składki z tytułu ubezpieczenia społecznego (National Insurance Contribution).