Programy emerytalne

Planowanie emerytalne (Retirement Planning)

Połowa osób czynnych dzisiaj zawodowo w Wielkiej Brytanii, nie zgromadzi odpowiednich oszczędności, aby zapewnić sobie finansowo spokojną starość. Różnica między dochodami z państwowej emerytury, a faktycznym zapotrzebowaniem na środki konieczne do życia, jest najpoważniejszym problemem osób w wieku emerytalnym. Widać to chociażby po ilości starszych ludzi, którzy dorabiają sobie w sklepach, transporcie publicznym i innych usługach, aby związać koniec z końcem. Warto przy tym pamiętać, że w dzisiejszych czasach, człowiek spędza prawie jedną trzecią swojego życia na emeryturze.

Zapewnienie sobie dostatniej emerytury, jest jednym z najważniejszych celów finansowych, każdej osoby czynnej zawodowo. Zadaniem planowania emerytalnego (Retirement Planning) jest opracowanie odpowiedniej strategii inwestycyjnej zwanej również programem emerytalnym, która pozwoli ten zamiar urzeczywistnić.

Opracowanie profesjonalnej strategii emerytalnej składa się z dwóch zasadniczych etapów. Przede wszystkim, należy:

• Obliczyć różnicę między spodziewanymi wydatkami i dochodami po zakończeniu czynnego życia zawodowego, ponieważ pierwszym i podstawowym zadaniem każdego planu emerytalnego jest wypracowanie środków finansowych na pokrycie ewentualnej luki między kosztami życia i przychodami po przejściu na emeryturę.
• Następnie, opracować konkretny plan inwestycyjny, aby zgromadzić fundusze, które pozwoliłyby zniwelować różnicę między wydatkami i dochodami w wieku emerytalnym.

Obliczając zapotrzebowanie finansowe (koszty) po przejściu na emeryturę, należy uwzględnić kilka podstawowych elementów:

• Wielkość gospodarstwa domowego, czyli ile osób będzie żyło ze świadczeń emerytalnych.
• Tak zwane koszty życia codziennego – wyżywienie, odzież, podróże, itp., które wbrew powszechnym wyobrażeniom, nie są w wieku emerytalnym o wiele niższe niż w okresie aktywności zawodowej. Dzieje się tak, ponieważ rosną przede wszystkim wydatki na zdrowie i opiekę, które niejako niwelują oszczędności uzyskane w wyniku zmniejszonej konsumpcji.
• Spłatę kredytów, w tym głównie hipoteki (mortgage) oraz koszty utrzymania domu lub mieszkania.
• Spodziewany współczynnik inflacji, o który należy powiększyć koszty obliczone w „dzisiejszych pieniądzach”.

Z kolei, kalkulując dochody, którymi będzie można dysponować w wieku emerytalnym, należy wziąć pod uwagę następujące świadczenia:

• Podstawową emeryturę państwową (Basic State Pension), która przysługuje wszystkim, którzy przynajmniej przez rok płacili składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego (National Insurance Contribution).
  Podstawowa emerytura państwowa (Basic State Pension) jest świadczeniem administrowanym i wypłacanym przez brytyjski rząd i jej wysokość zależy od ilości lat, w których dana osoba płaciła pełną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego (NIC). Wysokość zarobków i tym samym płaconej składki na ubezpieczenie społeczne nie ma wpływu na wymiar podstawowej emerytury państwowej (Basic State Pension), ponieważ jest to świadczenie zryczałtowane, którego wysokość ustala rząd.
  W roku podatkowym 2009-2010, podstawowa emerytura państwowa (Basic State Pension) dla osób, które płaciły pełną składkę na ubezpieczenie społeczne przez 30 lat, wynosi tygodniowo £95,25 dla samotnych i £152,30 dla małżeństw. Emerytura jest obniżana proporcjonalnie o 1/30 rocznie, jeżeli dana osoba płaciła składki na ubezpieczenie społeczne (NIC) krócej niż 30 lat podatkowych.
  Rząd każdego roku w kwietniu ustala wysokość państwowej emerytury, przy czym jest zobowiązany jedynie do jej rewaloryzacji o aktualny współczynnik inflacji. Nie należy, więc liczyć, że emerytura znacznie wzrośnie w ciągu najbliższych lat.
  Ubezpieczony może w każdej chwili sprawdzić wysokość swoich świadczeń z tytułu podstawowej emerytury państwowej - zarówno dotychczas wypracowanych jak i spodziewanych po osiągnięciu wieku emerytalnego. W tym celu należy zwrócić się do Centrum do spraw Emerytur (Pension Service) Ministerstwa Pracy i Emerytur (Department for Work and Pension), które jest zobowiązane udzielić takiej informacji. Więcej na temat podstawowej emerytury państwowej (Basic State Pension)…
• Dodatkową emeryturę państwową (Additional State Pension), którą można otrzymać zarówno jako uzupełnienie podstawowej emerytury państwowej (Basic State Pension) jak i niezależnie od niej.
  Dodatkowa emerytura państwowa przysługuje osobom, które płaciły składkę klasy 1 na ubezpieczenie społeczne (Class 1 National Insurance Contribution). Jest to świadczenie administrowane i wypłacane przez rząd.
  Wysokość dodatkowej emerytury państwowej (Additional State Pension) zależy od wysokości składki płaconej na ubezpieczenie społeczne (NIC). System dodatkowej emerytury państwowej nie obejmuje samozatrudnionych (Self-employed).
  Ubezpieczony może w każdej chwili sprawdzić wysokość swoich świadczeń z tytułu dodatkowej emerytury państwowej - zarówno dotychczas wypracowanych jak i spodziewanych po osiągnięciu wieku emerytalnego. W tym celu należy zwrócić się do Centrum do spraw Emerytur (Pension Service) Ministerstwa Pracy i Emerytur (Department for Work and Pension), które jest zobowiązane udzielić takiej informacji. Więcej na temat dodatkowej emerytury państwowej (Additional State Pension)…
• Emeryturę zakładową (Company Pension, Occupational Pension, Workplace Pension), którą pracodawca (Employer) może dobrowolnie utworzyć dla swoich pracowników (Employee).
  Emerytura zakładowa (Company Pension) nie jest świadczeniem gwarantowanym przez państwo lub inne instytucje publiczne. Zazwyczaj, firma przekazują zarząd zakładowego systemu emerytalnego niezależnemu funduszowi powierniczemu (Trust), który gospodaruje składkami, wpłacanymi przez pracowników (Employer) i ich pracodawcę (Employee). Tym samym, ostateczna suma emerytury, którą otrzymuje pracobiorca (Employee), zależy od wysokości wpłaconych składek i zysków uzyskanych przez fundusz zarządzający tymi środkami.
  Aby sprawdzić wysokość emerytury zakładowej – zarówno wypracowanej jak i spodziewanej po osiągnięciu wieku emerytalnego, należy zwrócić się do ubezpieczyciela, który jest zobowiązany udzielić takiej informacji na każde żądanie. Więcej na temat emerytury zakładowej (Company Pension)…
• Emeryturę prywatną (Personal Pension, Private Pension), na której poczet każdy może oszczędzać indywidualnie.
  Emerytury prywatne (Personal Pension) są oferowane na wolnym rynku usług finansowych przez towarzystwa ubezpieczeniowe, banki, towarzystwa budowlane, fundusze powiernicze i kasy wzajemnej pomocy, które środki otrzymane od ubezpieczonych, inwestują zazwyczaj w papiery wartościowe. W konsekwencji, ostateczna wielkość świadczeń emerytalnych zależy od wysokości dokonanych wpłat i zysków uzyskanych z inwestycji kapitałowych.
  Prywatna emerytura (Private Pension) nie jest świadczeniem gwarantowanym przez państwo lub inne instytucje publiczne, dlatego oszczędzanie w tym systemie nie jest pozbawione ryzyka finansowego, przykładowo w wyniku bankructwa firmy ubezpieczeniowej lub nierentownych inwestycji.
  Aby sprawdzić wysokość emerytury prywatnej – zarówno wypracowanej jak i spodziewanej po osiągnięciu wieku emerytalnego, należy zwrócić się bezpośrednio, do ubezpieczyciela, który jest zobowiązany udzielić takiej informacji na każde żądanie. Więcej na temat emerytur prywatnych (Private Pension)…
• Inne źródła dochodów jak oszczędności, papiery wartościowe, dochody z wynajmu nieruchomości, itp.

Porównanie spodziewanych przychodów i kosztów po przejściu na emeryturę, pozwala stwierdzić, ile będzie wynosić tak zwana luka finansowa, którą należy wypełnić wybierając odpowiedni program emerytalny. Więcej na temat programów emerytalnych można znaleźć w następnym rozdziale.

Programy emerytalny

Program emerytalny jest formą długoterminowej inwestycji finansowej, która inwestorom powinna zapewnić odpowiednią emeryturę po zakończeniu aktywności zawodowej. Pierwszym i zasadniczym celem każdego programu emerytalnego jest pokrycie ewentualnej różnicy między przychodami i kosztami życia po przejściu na emeryturą. Więcej na ten temat można znaleźć w poprzednim rozdziale.

Program emerytalny musi odnosić się do konkretnej osoby i uwzględniać wszystkie aspekty jej prywatnego i zawodowego życia, w tym przede wszystkim stan majątkowy i dochody finansowe. Tym samym, program emerytalny nie może być ogólną radą, „w co najlepiej inwestować”, lecz powinien mieć formę kalkulacji, która uwzględnia zarówno aktualne możliwości finansowe ubezpieczonego, jak i jego koszty życia oraz przychody po osiągnięciu wieku emerytalnego.

Tworząc program emerytalny dla określonej osoby, należy uwzględnić jej specyficzną sytuację pod kątem:

• Ilości lat do przejścia na emeryturę, ponieważ w większości przypadków, wysokość świadczeń emerytalnych zależy od dwóch czynników – kwot inwestowanych w formie składki emerytalnej oraz okresu czasu, w których dokonuje się tych inwestycji i kiedy wpłacone fundusze mogą wypracować dodatkowe zyski.
  W związku z powyższym, aby osiągnąć zamierzoną kwotę emerytury, można albo dłużej inwestować mniejsze środki, albo krócej większe.
• Statusu zawodowego, ponieważ pracownicy (Employer) mogą korzystać z systemu zakładowej emerytury (Company Pension, Occupational Pension), który jest niedostępny dla samozatrudnionych (Self-employed) lub osób niepracujących.
• Statusu finansowego, czyli kalkulacji środków, które można przekazać na dodatkowe zabezpieczenie emerytalne, bez narażania domowego budżetu na „bankructwo”. Ważnym jest, aby w tych szacunkach brać pod uwagę czynnik czasu, ponieważ możliwości finansowe z biegiem lat mogą się znacznie zmienić, przykładowo po spłaceniu hipoteki (mortgage) lub w momencie wzrostu zarobków.
• Statusu podatkowego, w związku z faktem, że składki na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne w znacznym stopniu nie są przedmiotem opodatkowania z tytułu podatku dochodowego (Income Tax). Może się, więc okazać, że większa składka na emeryturę pozwoli uniknąć podatku i tym samym, w ostatecznym efekcie, nie stanowi dodatkowego obciążenia budżetu rodzinnego.
• Status emerytalny, czyli przede wszystkim wysokość podstawowej emerytury państwowej (Basic State Pension) i dodatkowej emerytury państwowej (Additional State Pension). Obydwie emerytury państwowe są świadczeniami administrowanymi i wypłacanymi przez brytyjski rząd, który ustala ich wysokość w swoim zakresie.
  Więcej na temat podstawowej emerytury państwowej (Basic State Pension)…
  Więcej na temat dodatkowej emerytury państwowej (Additional State Pension)…
  Ubezpieczeni w systemie państwowej emerytury mogą w każdej chwili zwrócić się do rządowego Centrum do spraw Emerytur (Pension Service), aby uzyskać informację o wysokości podstawowej i dodatkowej emerytury państwowej, która im przysługuje w danej chwili i po osiągnięciu wieku emerytalnego (State Pension Age).
  Oprócz renty państwowej, pracobiorca (Employee) może być również uprawniony do zakładowej emerytury (Company Pension), jeżeli jego pracodawca (Employer) stworzył taki system dla swoich pracowników. Administrator emerytury zakładowej jest również zobowiązany na każde żądanie, udzielić ubezpieczonemu informacji o stanie jego konta emerytalnego oraz o wysokości przyszłej emerytury. Więcej na temat zakładowej emerytury (Company Pension)…

Biorąc pod uwagę te uwarunkowania, zazwyczaj wybiera się jedną lub obydwie z poniższych dodatkowego opcji zabezpieczenia emerytalnego:

• Emerytura zakładowa lub zwiększenie składki płaconej na emeryturę zakładową (Company Pension). Jest to możliwe, jedynie w przypadku pracowników (Employee) objętych systemem emerytury zakładowej (Company Pension), którą pracodawca (Employer) może, ale nie musi zaoferować zatrudnionym.
  Zazwyczaj środki przekazywane na emeryturę zakładową (Company Pension) pochodzą zarówno z wynagrodzenia zatrudnionego (Employee) jak i funduszy pracodawcy (Employer). Pracownik (Employee), który przystępuje do systemu emerytury zakładowej, odprowadza około 5 procent swoich zarobków brutto jako składkę emerytalną. Dobrowolny udział pracodawcy (Employer) jest najczęściej podobną sumą. W ten sposób gromadzi się środki na emeryturę pracownika, które zarządzający nimi fundusz inwestuje, aby wypracować dodatkowe dochody dla ubezpieczonego.
  Pracownik (Employer) może zwiększyć swoją przyszłą emeryturę zakładową (Company Pension), wpłacając regularnie bądź nieregularnie dodatkowe środki finansowe (AVC: Additional Voluntary Contribution) na swoje osobiste konto emerytalne.
  Kalkulując opłacalność dodatkowych inwestycji w emeryturę zakładową (Company Pension), należy uwzględnić, że kwoty odprowadzone z tytułu składki, są w całości wolne od podatku dochodowego (Income Tax) do poziomu dwóch ograniczeń:
  • Rocznego zwolnienia podatkowego (Annual Allowance), które w roku podatkowym 2010-2011 wynosi £255.000. Innymi słowy, taką sumę można zaoszczędzić rocznie na poczet przyszłej emerytury zakładowej, nie płacąc podatku dochodowego.
  • Dożywotniego zwolnienia podatkowego (Lifetime Allowance), które w roku podatkowym 2010-2011 wynosi £1,8 miliona. Jest to ogólna suma zaoszczędzona na poczet przyszłej emerytury, która nie podlega opodatkowaniu.
  Zakładowa emerytura (Company Pension) nie jest jednak świadczeniem gwarantowanym przez państwo lub inne instytucje publiczne. Stąd oszczędzanie na emeryturę w tym systemie nie jest pozbawione ryzyka gospodarczego.
  Natomiast, zmiana pracodawcy, nie oznacza utraty oszczędności emerytalnych, które można przekazać na emeryturę prywatną, nową emeryturę zakładową lub pozostawić w starym funduszu.
• Emerytura prywatna zwana również indywidualną lub osobistą (Personal Pension, Private Pension), jest dobrowolnym ubezpieczeniem emerytalnym, które może założyć i opłacać każdy, niezależnie od swojego statusu zawodowego. Emerytury indywidualne są oferowane na rynku produktów finansowych, przez prywatne towarzystwa ubezpieczeniowe, banki, towarzystwa budowlane, fundusze powiernicze i kasy wzajemnej pomocy. Emeryturę prywatną można zacząć pobierać już w wieku 50 lat.
  Prywatna emerytura (Private Pension) jest szczególnie dobrym rozwiązaniem dla następujących kategorii osób:
  • Samozatrudnionych (Self-employed)
  • Pracowników (Employee), którzy nie są objęci systemem zakładowej emerytury (Company Pension).
  • Pracowników (Employee) o wysokich dochodach, którzy są w stanie płacić składkę zarówno na zakładową jak i prywatną emeryturę.
  • Niepracujących, którzy są w stanie płacić składkę prywatnego ubezpieczenia emerytalnego.
  Prywatnie ubezpieczony zazwyczaj wpłaca regularną składkę na konto ubezpieczyciela, który otrzymane środki inwestuje przykładowo w papiery wartościowe, aby wypracować dodatkowe dochody dla swojego klienta.
  Odmianą emerytury prywatnej jest tak zwana emerytura dla interesariuszy (Stakeholder Pension), której zasady pozwalają na płacenie elastycznej składki ubezpieczeniowej. W praktyce, ubezpieczony może wstrzymać na jakieś czas płatność składki emerytalnej lub zmniejszyć bądź zwiększyć jej wysokość w zależności od swojej kondycji finansowej.
  
  Podobnie jak w przypadku emerytury zakładowej (Company Pension), również środki odprowadzone z tytułu składki na prywatne ubezpieczenie emerytalne, są w całości wolne od podatku dochodowego (Income Tax) do poziomu dwóch ograniczeń
  • Rocznego zwolnienia podatkowego (Annual Allowance), które w roku podatkowym 2010-2011 wynosi £255.000. Innymi słowy, taką sumę można zaoszczędzić rocznie na poczet przyszłej emerytury zakładowej, nie płacąc podatku dochodowego.
  • Dożywotniego zwolnienia podatkowego (Lifetime Allowance), które w roku podatkowym 2010-2011 wynosi £1,8 miliona. Jest to ogólna suma zaoszczędzona na poczet przyszłej emerytury, która nie podlega opodatkowaniu.

Prywatna emerytura (Private Pension) nie jest świadczeniem gwarantowanym przez państwo lub inne instytucje publiczne, dlatego oszczędzanie w tym systemie nie jest pozbawione ryzyka finansowego, przykładowo w wyniku bankructwa lub słabych wyników gospodarczych firmy ubezpieczeniowej.

Nie mniej jednak, prywatna emerytura, w tym przede wszystkim emerytura dla interesariuszy (Stakeholder Pension), od lat pozostaje najpopularniejszą formą dodatkowego zabezpieczenia swoich dochodów po zakończeniu czynnego życia zawodowego.

Reasumują, przy wyborze programu emerytalnego należy odpowiedzieć sobie na kilka zasadniczych pytań, aby podjąć właściwą decyzję czy i jak inwestować w dodatkową emeryturę. Dotyczy to przede wszystkim następujących kwestii:

• Jakiej wysokości środki finansowe, dodatkowo do już wypracowanej emerytury, będą potrzebował po osiągnięciu wieku emerytalnego?
• Z jakich form prywatnego ubezpieczenia emerytalnego mogę korzystać?
• Czy jestem już ubezpieczony w systemie zakładowej emerytury (Company Pension)? Czy mam taką możliwość?
• Ile jestem w stanie dzisiaj zainwestować w prywatne ubezpieczenie emerytalne? Ile będę w stanie zainwestować w przyszłości?
• Czy wpłaty na dodatkowe świadczenia emerytalny są dla mnie korzystne podatkowo?

Odpowiadając na powyższe pytania, warto skorzystać z pomocy doświadczonego doradcy emerytalnego, jakim jest Capital Business Links Ltd. W tym celu należy skontaktować się z nami pod numerem telefonu 0208 567 994 lub adresem email. Służymy radą i pomocą we wszelkich sprawach związanych z emeryturą.